Overige nieuwsitems
Matthijs wint KNRB Persprijs 2008
De periode na de Spelen is tot nu toe erg
dubbelzinnig geweest. Snel ben je druk met dagelijkse bezigheden en
beslommeringen, ook komen de dingen aan bod die je vaak voor je uit hebt
geschoven. En niet te vergeten worden de sociale contacten weer wat opgehaald.
Eigenlijk heb je bijna geen tijd echt stil te staan bij wat het allemaal voor
je betekent.
En dat is best bizar, want het roeien
heeft zo lang de belangrijkste plaats in je leven ingenomen. Het stond in het middelpunt
en alles werd daaromheen gepland of diende bij te dragen aan de fysieke vorm en
bootsnelheid. Maar dan na de teleurstellende uitschakeling vind je niet de tijd
en rust om er normaal en goed over na te denken, ondanks dat de verplichtingen
van het trainingsschema wegvallen.
Dat is ergens natuurlijk ook logisch,
omdat er eerst niet zo’n behoefte aan is en je het ook niet goed overziet.
Hoewel de indrukken en gedachtes in de eerste periode natuurlijk wel heel
intens, direct en ongefilterd zijn. En daarmee
van blangrijke waarde, maar dat terzijde. (de bezinning zit er nu begin oktober
overigens wel een beetje aan te komen...)
Eigenlijk deze hele inleiding hierboven terzijde,
want ik schrijf dit stukje over iets anders. Dat zijn namelijk de dingen die
wij meegemaakt hebben op huldigingen van onze verenigingen. Deze worden
eigenlijk altijd gehouden omdat de uitzending naar een eindtoernooi, een WK of
de Spelen nog altijd als bijzonder wordt gezien. Terecht denk ik, maar gelukkig
was ook duidelijk de huldigingen om de medaille winnaars draaien. Zelf was je
aanwezig omdat je uitgenodigd wordt en weet dat je aanwezigheid op prijs
gesteld wordt.
Maar op de huldigingen gebeurde toch wel
iets bijzonders, en dat mij persoonlijk erg geraakt heeft en ook zeker goed
gedaan. Want natuurlijk was de spotlight voor alle dames met zo’n mooie
Olympische tjoeper. Maar er was ook een luid, mooi en lang, ja erg lang applaus
voor ons. Echt prachtig was dat, onverwachts en zeer warm.
Wat ik en wij voelden in dat applaus was waardering. Waardering voor de afgelopen jaren van ons als ploeg. De KNRB heeft dat natuurlijk ook op de huldiging van Boekel gezegd, maar liet het ook blijken door het toekennen van de persprijs aan 1 van ons vieren. Bijzonder dat een roeier uit een ploeg de persprijs krijgt. Maar ook dit was waardering, waardering voor het feit dat wij steeds geprobeerd hebben het roeien goed te promoten en professioneel te benaderen.
Klik hier voor het artikel op Nlroei
Reacties op dit bericht
Ik was ook aanwezig op een huldiging van de helden van dit jaar, en genoot eveneens van het lange applaus voor jullie, hetgeen ook hartelijk, gemeend en grondig was. Ik heb geen goede troostende woorden, het kost denk ik vooral tijd om het een plek te geven. Wat ik wel wil zeggen is dat ik genoten heb van jullie manier van sporten en dat jullie (Mathijs heeft hem in ontvangst genomen) zeer terecht de persprijs hebben gewonnen, groetjes en succes, Pieta